Homo’s voelen zich thuis in Deventer

Martin schilperoort (links) en Charles Felix, respectievelijk lid en bestuurslid van het COC Deventer. Op de achtergrond het pand van het COC in Deventer, mét karakteristieke regenboogvlag.

Foto: Stentor fotograaf Ronald Hissink; Bron: Stentor verslagever Paolo Laconi
 
De samenwerking tussen de gemeente en het COC is één van de pijlers onder het succesvolle homo-emancipatiebeleid. “Deventer is een homovriendelijke stad”.

Steeds vaker duiken in de media verhalen op over geweld tegen homoseksuelen. Een stad als Amsterdam dreigt door een reeks incidenten zelfs haar wijdverbreide imago van ‘homohoofdstad van de wereld’ kwijt te raken. “Een zeer zorgelijke ontwikkeling”, zegt Charles Felix, voorzitter van de plaatselijke COC. “In steden in de Randstad hoor je steeds vaker verhalen over geweld tegen homoseksuelen, puur en alleen vanwege hun geaardheid. Gevolg is dat bijvoorbeeld homoseksuele leraren in de kast blijven, of er weer inkruipen. En dat is niet goed”. Volgens Felix is er in Deventer geen sprake van geweld tegen homo’s. “We hebben niet te klagen. We hebben veel contact met het Meldpunt Discriminatie en er is hier nauwelijks geweld tegen homo’s. Ook worden we niet gediscrimineerd”.
COC-lid Martin Schilperoort, die op scholen voorlichting geeft over homoseksualiteit, wijdt dat deels aan het karakter van de stad. “Deventer is van oudsher een tolerante stad met veelal progressieve mensen die open staan voor andere opvattingen en dus ook voor een andere geaardheid. Daarnaast heeft Deventer van nature een rustige, ietwat teruggetrokken aard. Homoseksualiteit is op zeker moment gewoon geworden en de mensen maken er vervolgens geen stampij meer over. Het karakter van de rustige provinciestad slaat in zekere zin op ons terug”.
Volgens Schilperoort draagt ook het ontbreken van een grote groep Marokkanen bij aan het gunstige homoklimaat. “Bij geweld tegen homo’s in de Randstad blijken relatief vaak jonge Marokkanen betrokken. In Deventer wonen niet veel jonge Marokkanen. Wel Turken, maar die maken er geen stampij over en gedragen zich op straat niet agressief tegen homoseksuelen”.
Het COC Deventer, dat 200 leden telt, probeert op tal van manieren een bijdrage te leveren aan de acceptatie van homoseksualiteit in deze stad. Belangrijkste wapenfeit van dit jaar is de realisatie van een voorlichtingsfilm die op scholen wordt vertoond. “In de film worden personen geportretteerd, waarvan er één homo is”, zegt Schilperoort. “Aan het eind vragen we wie van de drie homo is. De meesten hebben het fout Doel van de film is de vooroordelen weg te nemen. Homo’s zijn net als ieder ander, ze vallen enkel op hetzelfde geslacht. So what?”. Andere initiatieven van de laatste tijd zijn een festival in Het Penninckshuis voor homokoren uit heel het land, discussieavonden over homofoob geweld, discriminatie en homoseksualiteit en religie. “We proberen zoveel mogelijk zichtbaar te zijn in de stad”, zegt Felix. “Ons pand met de regenboogvlag aan de Brink is daar een voorbeeld van. Zichtbaarheid, homoseksualiteit bespreekbaar maken, in gesprek treden met de inwoners van de stad: dat is wat we proberen te doen als COC”.
Schilperoort en Felix zijn lovend over de houding van de gemeente Deventer. Schilperoort: “De gemeente staat zeer positief tegenover homoseksualiteit. Zo worden er uit principe geen ‘weigerambtenaren’ aangenomen. Als hier een college had gezeten met een negatieve attitude jegens homo’s, zoals in sommige gemeenten op de Veluwe, dan hadden wij het hier een stuk moeilijker gehad”.
“Er bestaat van oudsher een sterke binding tussen het COC en de gemeente Deventer”, valt Felix zijn collega bij. “Er is structureel overleg en als er problemen zijn gaan we bij elkaar te rade. Deventer mag zich met recht een homovriendelijke stad noemen”.

Zie ook ,